Korsmit and Chance - Michael Byron

Chance..... slim or rotund? Round of edge or razor sharp? Does Chance have a texture or is it confined to temperature.. or is it just beyond description? Secretly (or not) we acknowledge Chance as that invisible variable, often unnamed, that ripples through our lives and shapes our fate, and if we are not careful capsizes our destinies.

People have been gambling since round stones and numbers could be thrown together to separate one citizens property from anothers. Chance in Art as a defining principle of production is, however, relatively new, not quite one hundred years old. Duchamps 'Three Standard Stoppages' and Arps collages composed by Chance (gravity), both produced early in the second decade of the last century, actualized an aspect of Nature never before embraced as a creative principle. Since Chance has no firm shape, no assigned symbolic emblem, in its pure visual form it tends to reside in the realm of abstract painting and sculpture. Dadaists, Fluxists, and the Nouveau Realists took objects chanced upon or subjected objects to the vagaries of Chance by using the postal system and peeling billboards, but this is the theatre of Chance, a different enterprise.

George Korsmit's paintings are formally ambitious, edgy, optically humorous and foremost, without appearing to be so, the product of Chance. Ritualized Chance. In order to harness the creative potential of Chance a rigorous set of procedural steps must be established in order to have pure Chance appear. If one strays from the established equation and, there are many Chance will respond to, the result is mere subjectivity. Korsmit's results are ambitious in the manner in which they extend certain painting philosophies and edgy in that they arrive at their destination using a manner wholly antithetical to the philosophy they invigorate.... de Stijl the school so important to 20th century Dutch visual identity.

As a child of Dada, Korsmit arrives at this position, relative to the intuitive but labored approach of Mondrian, through humor and of course Chance. Unlike the creator of 'Broadway Boogie Woogie' Korsmit's paintings are as serious without taking themselves too seriously. This is their gift and by extension their importance to abstract painting and in particular Dutch abstraction born out of the philosophy of deStijl.

If Francis Picabia had ever become a painter in the manner of de Stijl, he would have probably cast himself as George Korsmit, if he, Picabia, could have mustered the discipline required to produce this body of work. I suspect Picabia would have failed to maintain the focus and procedural skill necessary to make a painting like 'I'm Not Your Brother'.

One of the more unusual names associated with Chance is Ellsworth Kelly, the artist known for his spare compositions and purist sense of color. His work from the 1950's in particular examined Chance using a modular grid system. His work lies somewhere between Arp and Korsmit in its approach to systematizing the procedure. Arp was simple and direct in his approach: take a set number of scraps of paper drop them from a certain height onto a larger piece of paper and affix them to the support paper where they land. Korsmit's invigorating compositions require a more complex system of approach. Using dice to determine the grid coordinates and spacing and a blind fold to select and place the individual colors that are drawn from a reserve of approximately 1600 chips placed in a box, the artist may take up to three days to complete a sketch that will be the blueprint for a specific painting.

Having given himself over to this task of netting Chance within a grid determined by Chance, the artist then proceeds to produce work that allows no room for Chance to play a part in its production. Mr. Korsmit is a seamless mechanic whose command of the medium results in paintings that are portraits of Chance as well as highly energized and successful abstract works. The result as you can see upon visiting the exhibition is simultaneously stunning and puzzling. Stunning in the sheer optical power and poetics of color on such a robust scale. Puzzling because within these ambitious portraits of Chance lie the answers to how abstract painting on a grand scale could be awakened from its dormant state, all the result of a careful choreographed use of a blindfold and dice.

Korsmit en Toeval - vertaling Saskya Byron

Toeval.... klein of robuust? Rond of vlijmscherp? Heeft Toeval structuur, is het temperatuurgevoelig....of valt het eenvoudigweg niet te beschrijven. Stilzwijgend erkennen we Toeval als die onzichtbare variabele, vaak onbenoemd, die ons leven doet deinen, vorm geeft aan ons lot en het doet kapseizen als we niet oppassen.

Al sinds ronde stenen en cijfers konden worden gecombineerd om het mijn van het dijn te onderscheiden wordt er gegokt. Echter Toeval als bepalend principe in de beeldende kunst is, nauwelijks honderd jaar oud, een relatief nieuw begrip. Duchamps 'Three Standard Stoppages' en Arps door Toeval samengestelde collages, vervaardigd in het begin van de twintiger jaren van de vorige eeuw, gaven voor het eerst vaste vorm aan een aspect van de natuur dat nog nooit was aanvaard als creatief beginsel. Ook de Dadaïsten, de Fluxusbeweging en de Nouveau Realisten gebruikten veelvuldig gevonden voorwerpen en voorwerpen onderworpen aan de grillen van het Toeval. Maar hun benadering valt eerder onder het theater van het Toeval.

Aangezien Toeval een niet bepaald model heeft en er geen symbool aan is toegekend, wordt het in zijn puur visuele verschijning meestal in de abstracte schilder- en beeldhouwkunst aangetroffen.

De schilderijen van George Korsmit zijn ambitieus, prikkelend, optisch humoristisch en vooral het product van Toeval, zonder die schijn op te wekken. Geritualiseerde Toeval.

Om het creatieve vermogen van Toeval optimaal te kunnen benutten stelt hij eerst een aantal nauwgezette procedurele stappen vast. Pas dan kan Toeval zich in zijn meest pure vorm openbaren. Dwaal je af van deze vaste formule, wat verleidelijk is, dan hou je als resultaat slechts subjectiviteit over.

De resultaten zijn ambitieus in hun benadering van heersende theorieën in de schilderkunst en prikkelend omdat ze tot stand komen via een weg die de antithese is van de filosofie die ze bevestigen: de Stijl, de school die zo belangrijk is voor de identiteit van de Nederlandse beeldende kunst in de 20ste eeuw. Korsmit, een Dada nazaat, met zoals Mondriaan een intuïtieve, ambachtelijke benadering, komt tot deze positie door middel van humor en, uiteraard, Toeval.

In tegenstelling tot Mondriaans 'Broadway Boogie Woogie' zijn Korsmit's schilderijen echter serieus zonder zichzelf al te serieus te nemen. Dit is hun gave en daarmee hun belang voor de abstracte schilderkunst, in het bijzonder voor de Nederlandse abstracte kunst voortkomend uit de beginselen van De Stijl.

Als Picabia ooit een schilder van De Stijl zou zijn geweest, dan had hij waarschijnlijk George Korsmit geheten, met als voorwaarde dat hij de discipline op kon brengen die de productie van dergelijk werk vereist. Ik vermoed echter dat Picabia er niet in zou zijn geslaagd de voor het maken van een schilderij als 'I'm Not Your Brother' benodigde concentratie en procedurele vaardigheid in stand te houden.

Iemand die gewoonlijk niet direct geassocieerd wordt met Toeval is Elsworth Kelly, bekend om zijn spaarzame composities en zuiver kleurgevoel. Vooral zijn werk uit de vijftiger jaren nam Toeval onder de loep door middel van het gebruik van een modulair raster systeem. Als je Kelly's werkwijze in een categorie wilt onderbrengen dan ligt deze ergens tussen die van Arp en Korsmit in. Arp was eenvoudig en direct in zijn benadering: neem een vaststaand aantal papiertjes, laat die van een bepaalde hoogte vallen op een groter stuk papier en bevestig ze dan waar ze terechtkomen. De indrukwekkende composities van Korsmit vereisen een ingewikkelder systeem. De coördinaten en de dimensies van het raster worden bepaald door dobbelstenen te werpen. De plaats en keuze van de kleuren hangt af van de greep die de geblinddoekte kunstenaar in de doos met ongeveer 1600 gekleurde strookjes papier doet. Al doende kan het zo'n drie dagen duren voordat de schets voor een schilderij voltooid is.

De kunstenaar neemt de taak op zich Toeval te vangen in een raster dat door Toeval is bepaald en maakt vervolgens werk waarbij Toeval geen kans krijgt een rol te spelen bij de totstandkoming ervan. Dank zij zijn vlekkeloze techniek en beheersing slaagt Korsmit erin schilderijen te maken die zowel portretten van Toeval zijn als zeer krachtige, succesvolle abstracte werken. De volkomen optische kracht en dichterlijke schoonheid van de enorme gekleurde vlakken maken het werk uitzonderlijke mooi. Tegelijkertijd is het werk verwarrend omdat ergens in deze ambitieuze portretten van Toeval de antwoorden opgeslagen liggen voor het vraagstuk hoe abstracte schilderkunst op grote schaal uit haar slaap kan worden gewekt.

Alles door een zorgvuldig voorbereid gebruik van een blinddoek en dobbelstenen.