Tekst bij het werk 'We're so close'
Korsmit zoekt geen kleuren, hij vindt ze. - Ilse van Rijn

Van 29 mei tot 5 augustus van dit jaar bracht beeldend kunstenaar George Korsmit (1953) in het trappenhuis van het belastingkantoor in Hoorn een wandschildering aan. Stap voor stap creëerde hij een veld van 852 unieke, strict van elkaar gescheiden vlakken, elk vakje gaf hij een andere kleur. Het kunstwerk waarin dit heeft geresulteerd strekt zich uit over vier verdiepingen, het beslaat een oppervlak van 12,30 x 4 meter. In de brede waaier aan tinten en vormen herken je als kijker geen logische ordening. Binnen de schildering ontbreekt bovendien een eensluidende verwijzing naar een realiteit. Een heldere hiërarchie, een compositorische indeling die zorg draagt voor een harmonisch, illusionistisch beeld, is afwezig. De voorbijganger of toeschouwer raakt zo enigszins gedesoriënteerd. Het werk verwart. Korsmits schildering, getiteld We're so close, danst in je nabijheid, zo zou je kunnen zeggen. De eindeloze variaties aan vormen en kleuren voorzien het van een lichtvoetige, zelfs humoristische aard. Diezelfde herhalingen van de geschakelde vormen en kleuren maken de wandschildering tegelijkertijd meditatief.

Zoals voor zijn schilderijen hanteert Korsmit ook in het bedenken, maken en uitvoeren van We're so close een uniek en specifiek systeem. De regels van het systeem variëren van werk tot werk, maar toeval speelt in elk geval een prominente rol. Al dobbelend bepaalt hij namelijk het grid van zijn werken. De kleuren kiest hij blind. Deze kleuren zijn een willekeurige selectie uit de Pantone kleuren, die in de industrie veel worden gebruikt. In totaal telt de verzameling momenteel 1.114 varianten. Nadat hij hieruit een kleur voor een specifiek vlak heeft getrokken, als een lot uit een loterij, mengt hij deze, eigenhandig en intuïtief. Want hoewel kleur er voornamelijk toe dient om het onderliggende systeem zichtbaar te maken, Korsmit blijft een schilder. Hij zoekt niet naar de kleur, zoals een zeventiende-eeuwse schilder naar kleuren zocht op zijn palet, hij víndt de kleur op basis van een loepzuivere analyse. Zijn jarenlange ervaring met het mengen van kleuren helpt hem hierbij, zo legt hij uit. De acrylverf met de hoge pigmentatie die hij gebruikt, bewerkstelligt dat de kleur in We're so close zo indringend is en rijk.

Het dobbelen en het selecteren van de kleuren speelt zich idealiter af op de locatie waar het werk wordt gerealiseerd. Vanwege de omvang van de schildering in Hoorn dobbelde Korsmit de onderliggende structuur deze keer in zijn atelier. Daar bepaalde hij ook de grootte van de vlakjes. De selectie van de kleuren vond daarentegen wel plaats bij de belastingdienst. Het proces van dobbelen en kleurkeuze maakt deel uit van het werk, zo stelt Korsmit. Eigenlijk is het net zo belangrijk als het resultaat. Het gehele werkproces zou je kunnen opvatten als een performance. De medewerkers van de belastingdienst waren bijvoorbeeld betrokken bij de uitvoering van We're so close. Gedurende ruim twee maanden volgden zij niet alleen de vorderingen van het werk, ze konden ook participeren in het proces door, eveneens, blind een kleur te kiezen. De dagelijkse routine werd zo onderbroken, toeval mengde zich in een gewoonlijk weloverwogen geplande dag. Het verwijderen van de steigers die waren gebruikt om de muurschildering te verwezenlijken was voor iedereen een bijzonder moment, aldus Korsmit. Immers toen pas werd zichtbaar waartoe ieders inbreng, en waartoe toeval had geleid.

Gedurende die zomermaanden is We're so close een museaal kunstwerk geworden. Het voegt zich tegelijkertijd naadloos naar de architectuur. Door de aanwezigheid van de wandschildering baadt de schacht die het trappenhuis van de belastingdienst feitelijk is in een zachter licht. De kanten, hoeken en kleurschakeringen waaruit de schildering is opgebouwd, benadrukken het functionele aspect van de plek. Traptreden en leuningen springen nu in het oog, het is alsof de ritmiek inherent aan het kunstwerk zich voortzet in de smalle ruimte. De aaneengeschakelde kleurige, variabele vlakken volgen de tred van de gebruiker van het gebouw, maar ze veranderen zijn of haar passen ook. Want elke blik op We're so close verrast. Onthouden kan de kijker de volgorde en het karakter van de kleuren en vormen niet. Het enige wat je rest als toeschouwer, als voorbijganger, maar ook als maker, aldus George Korsmit, is je over te geven aan het niet te vatten systeem. Bij de belastingdienst in Hoorn overspoelt het levendige patroon je, op een verkwikkende, maar ook weldadige en rustgevende manier. We're so close controleert jou, niet andersom.